အေမဆိုတာ
အေမဆိုတာ ဘာလဲလို့ တိတိက်က် ေတာ့က်မ ေျပာမျပတတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့မိသားစုမွာငယ္ကတည္းက အေမ့ကို ဘဲပိုခင္တြယ္မိတယ္လို့ေျပာရမလားဘဲ။အေဖ့ကိုမခ်စ္ဘူး လို့လညး္ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး ။ အေမကေတာ့ ရင္ဖြင့္ေဖၚေပါ့ လိုခ်င္တာမွန္သမွ် အေမ့ကိုဆို အျမဲပူဆာခဲ့တယ္ ။အေမရိုက္ရင္ အေမ့ရင္ခြင္ကိုတိုးဝင္ျပီး အတင္းတြယ္ကပ္မိတယ္ အေဖဆူေငါက္ရင္ေတာ့ ေဝးေဝးေျပးရင္း အေဖ့အနားကိုကပ္ဖို့ရာ ေတာ္ေတာ္နဲ့ မျဖစ္နိုင္ခဲ့ဘူး ။ အေမဟာ က်မဘဝရဲ့ကိုးကြယ္ရာ သခင္တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။အေမနဲ့ဘာကိုမွ အစားမထိုးနိုင္သလို အေမလို့ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေခၚဘို့ရာ က်မ နုတ္က ဘယ္လိုမွ ျဖစ္နိုင္ေတာ့မဲ့အရာမဟုတ္ပါဘူး။က်မအေမကိုက်မ ဘာ့ေၾကာင့္ဒီေလာက္တြယ္တာမိသလဲ လို့ ျပန္ေတြးၾကည့္မိေတာ့ က်မငယ္ငယ္ကတည္းကစရရင္သိတတ္ေလာက္တဲ့အရြယ္မွတ္မိေသးတဲ့အရြယ္ကေတာ့ သံုးနွစ္သမီးေလာက္ကျဖစ္မယ္ထင္တယ္ အဲဒီအသက္ပတ္ဝန္းက်င္ပါဘဲ
က်မညအိပ္မယ္ဆိုအိပ္ရာခင္းျပင္ျပီး အနားမွာကပ္အိပ္ရင္း က်မအိပ္တဲ့အထိ အိုအိုေအးေအး ဘာမွန္းမသိတဲ့သီခ်င္းသံေတြနဲ့က်မကိုသိပ္တတ္တယ္။
က်မအိပ္ရာက နိုးလို့ အသံေပးျပီဆိုတာနဲ့အေမကေျပးလာျပီးေပြ့ခ်ီတယ္ ေျခလက္မ်က္နွာ ေဆးေၾကာသုတ္သင္ေပးတယ္ နိုးထတာနဲ့အေမ့မ်က္နွာကိုဘဲက်မတန္းျမင္ခဲ့ရတယ္။ဒါကလည္းအေမ့ရဲ့ေမတၱာ လို့က်မ နားလည္မိတယ္။ အေမေစ်းသြားရင္ ျပန္လာရင္အိမ္ေပါက္ဝမွ က်မေစာင့္ေမွ်ာ္ျမဲ အေမျပန္လာရင္က်မအတြက္ မုန့္အျမဲတမ္းပါတယ္ မုန့္ဝယ္ခဲ့ေနာ္ လို့မွာစရာမလိုေအာင္ က်မတို့ေမာင္နွမေတြကိုၾကင္နာတတ္တယ္။အိမ္မွာတေနကုန္အိမ္မွဳ့ကိစၥေတြလုပ္ရင္း ဧည့္သည္ေတြနဲ့ အေရာင္းအဝယ္ကိစၥေတြနဲ့ အေမရွုပ္ရွက္ခတ္ေနတာက်မ ျမင္တယ္ ။မကူညီတတ္ေသးတဲ့အရြယ္မို့ဘာမွလည္းမသိခဲ့ပါဘူး။ ဆိုပါေတာ့ က်မနွလံုးသားထဲမွာ
အေမဆိုတာက်မဘဝ က်မကမၻာ အေမ့ေလာက္ၾကင္နာတတ္သူ အနစ္နာခံတတ္သူမရိွဘူးလို့က်မခံယူတယ္ေလ ဒါ့ေၾကာင့္က်မအေမလို့ လူတိုင္းကိုေခၚဘို့ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။တေန့မွာေတာ့ အေမလို့ေခၚခ်င္တဲ့သူတစ္ေယာက္က်မရင္ထဲကို ေရာက္လာပါတယ္
သူမက က်မနဲ့ ေသြးသားမေတာ္စပ္သလို
သိၾကြမ္းဘူးျခင္းလဲမရိွပါဘူး
က်မကိုမုန့္ဝယ္မေၾကြးဘူးသလို
ေတးဆိုျပီးလည္းမသိပ္ဘူးပါဘူး
သူမဟာက်မအေမမဟုတ္ေပမဲ့မိခင္တစ္ေယာက္ပါဘဲ
သူမလဲ က်မအေမလို့သူ့မကေလးေတြကို ေတးဆိုေခ်ာ့သိပ္ခဲ့မွာဘဲ
သူမလဲက်မအေမလိုကေလးေတြကိုၾကင္နာခဲ့မွာဘဲ။
ဒါေပမဲ့
က်မအေမက သူ့ေသြး သူေမြးတဲ့ကေလးကိုဘဲ အစြန္းကုန္ခ်စ္ခဲ့
ၾကင္နာခဲ့ ယူယ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တယ္
အကာအကြယ္ေပးခဲ့တယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။
အနစ္နာခံ ခဲ့တယ္ ။အဲဒီအတြက္က်မရဲ့သူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။
သူမကေတာ့ သူမ မေမြးတဲ့ကေလးမ်ားစြာအတြက္
သူ့ေသြးနဲ့ေမြးတဲ့ကေလးေတြကိုစြန့္ခဲ့။
သူမ မငတ္ေပမဲ့ ငတ္ေနတဲ့ကေလးေတြအတြက္ အေရးဆိုခဲ့။
သူလြတ္ေနေပမဲ့ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲကကေလးေတြအတြက္အားေပးရင္း
အေဝးကိုမထြက္သြားနိုင္ခဲ့။
က်မစိတ္ထဲမွာ သူ့ကို အေဒၚလို့သတ္မွတ္လို့မရဘူးး
အမ လို့လည္းသတ္မွတ္လို့မရဘူး ။က်မအေမ
လိုပါဘဲ။
အေမလို့ အားရပါးရေခၚခ်င္လိုက္တာ
သူဟာအေမပါဘဲ..
အေမ ဆိုတာ သူပါဘဲေလ
တျခားဘာမွ က်မမေတြးမိပါဘူး။ေတြးလဲမေတြးခ်င္မိပါဘူး။
က်မနဲ့မတူတဲ့စြမ္းအားေတြ။တျခားအေမေတြနဲ့မတူတဲ့ၾကင္နာျခင္းေတြ ။
မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ အတၱ ေတြ သူမ ဘယ္လိုမ်ားေက်ာ္နိုင္တာလဲ.
သာမာန္မဟုတ္တဲ့သူမမ်က္လံုးေတြက စူးရွထက္ျမက္ ေနပါလွ်က္ အၾကင္နာဆိုတဲ့
နူးညံ့ တဲ့ရသေတြ ကို ဘယ္လိုထုပ္လြတ္ေပးနိုင္ေနတာလဲ ..က်မလို တစ္ျခား သူတစ္ေယာက္ကို အေမေခၚဘို့
ဆြံ့ အေနတဲ့သူတစ္ေယာက္က မျမင္မေတြ့ဘူးပါဘဲလွ်က္ ဘာလို့သူမကိုၾကည္ညိဳျခင္းအျပည့္နဲ့ အေမလို့ အားပါးတရေခၚခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္သြားေအာင္ သူမ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြက အံမခန္းပါဘဲ။
စြန့္လြတ္စြန့္စားမွဳ့ေတြက အံ့ဖြယ္ပါဘဲ ။က်မသူမ အေၾကာင္းကိုရံဖန္ရံခါေတြးမိသံုးသပ္မိတိုင္း မ်က္ရည္ က် က် ေနမိတယ္ ။က်မ အေမ့ကို ခ်စ္တယ္ ။က်မဘဝထက္ပိုခ်စ္တယ္ သူ့ေမတၱာေတြက ကမၻာတည္သေရြ့ တည္တံ့ေနလိမ့္မယ္လို့က်မ ထင္တယ္ ။
က်မအတြက္ေတာ့ အေမဆိုတာ မိသားစုရဲ့ ေနြးေထြးမွဳ့ကိုေပးစြမ္းသူပါဘဲ။ အေမအေမအေမ ေတြမ်ားစြာထဲက သူမ ကေတာ့ က်မရဲ့ ေသြးသားထဲက လွုိက္လွဲစြာပဲ့တင္အၾကိမ္ၾကိမ္ထပ္ေအာင္
ေခၚေနမိလဲ အလြမ္းေျပနိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။အေမ့ကိုျမင္ရင္းလည္းက်မလြမ္းေနမိတာပါဘဲ။။။။။က်မေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာျပလို့လည္းအေမ့ကိုစာဖြဲ့လို့မကုန္နိုင္ပါဘူး။ေျပာျပစရာစကားရွာမရေအာင္ကိုဘဲ အေမ့ေမတၱာဟာၾကီးမားလြန္းလွပါဘိေတာ့။ ။
No comments:
Post a Comment